MAŁA KA(F)KA

TINA OZIEWICZ „AWARIA ELEKTROWNI” DWIE SIOSTRY, WARSZAWA 2019 ILUSTROWAŁA RITA KACZMARSKA Dawno, dawno temu, gdy nie było jeszcze na świecie myśli o Majce, pojechaliśmy na Mazury. Zimą. Pod Puszczę Piską. Do takiego domu, który stał samotnie na środku pola. Pierwsza noc. Gasimy światło. I nie widać nic. Wyciągam dłoń, macham nią sobie tuż przed oczami i nie widzę ani palca. Ten szok, przerażenie, rzucenie się do lampki i nerwowe szukanie przycisku „on”… W mieście wciąż jesteśmy na świetlanym „stendbaju”. Nawet, gdy wydaje nam się, że jest ciemno, to gdzieś tam jest światło. Świeci się latarnia, światło w oknie sąsiada, maleńka żaróweczka na wyświetlaczu elektrycznej kuchenki… Światło nigdy nie zasypia. Wciąż ma otwarte oczy. A jak stoisz nocą między blokami to nie widzisz gwiazd. Chociaż bardzo mocno zadzierasz głowę. Aż do bólu karku. A co, jeśli by tak elektrownia uległa awarii? Co się zobaczy, gdy nic nie widać? Nasze źrenice zrobiłyby się ogromne, pewnie nie byłoby ju...

MICHAŁ SKIBIŃSKI „WIDZIAŁEM PIĘKNEGO DZIĘCIOŁA” DWIE SIOSTRY, WARSZAWA 2019 ILUSTROWAŁA ALA BANKROFT Są takie zdarzenia. Jak piorun. Ktoś puka do drzwi, w dłoni stary zeszyt. „Miałem wtedy osiem lat. Przez całe wakacje codziennie zapisywałem w zeszycie jedno zdanie. Jedną rzecz, która mi się zdarzyła. Takie dostałem zadanie – pod tym warunkiem zdałem do drugiej klasy. Mam ten zeszyt do dziś.” Pewnie takie szkolno-wakacyjne zadanie dostało już kilka tysięcy uczniów. Pewnie nie jeden z mozołem kreślił pomiędzy linijkami te wszystkie „Wyjechałem w góry.”, „Zjadłem loda.”, „Pływałem w morzu.”. Dlaczego ten jeden zeszyt ma być wyjątkowy? Bo pisał go ośmioletni chłopiec latem roku 1939. To wystarczy. Dlatego. Nie wiem, jak to się stało, że ten zeszyt trafił w ręce Dwóch Sióstr. Nie wiem, jak to się stało, że Ada Bankroft namalowała to lato. Wiem, że to książka wyjątkowa. Że jest kolejną książką o wojnie, ale książka niezwyczajną, trzymającą za gardło i za rękę jednoc...

SCENARIUSZ TOMASZ SAMOJLIK RYSUNKI MARCIN PODOLEC KOLORY AGATA MIANOWSKA „BARDZO DZIKA OPOWIEŚĆ. 1.LAS ZŁAMANYCH SERC” KULTURA GNIEWU, WARSZAWA 2019 SERIA KRÓTKIE GATKI Serce mam złamane! Roztrzaskane na drobne kawałeczki. Właściwie nie ma już co zbierać. Stała się bowiem rzecz straszna – jestem człowiekiem. I wstyd mi za ludzkość ogromnie. I najchętniej schowałabym się w jakiejś norze i przykryła leśną ściółką. Tyko czy ja w ogóle mam jeszcze wstęp do lasu? Może być ciężko, bo zwierzęta zwierają szyki… A zaczęło się od Ryśki. Ryśka jest kotem wychowanym w sklepie zoologicznym. O, proszę, ma jeszcze wciąż cenę na futerku! Żyła tam sobie dość wygodnie, dokarmiana kocimi saszetkami, oglądając reality show „Dom wszystkich zwierząt”. Swego czasu miała nawet przyjaciela – miłego, pozytywnie nastawionego do świata psa, z którym mieszkała w jednej klatce, dopóki ktoś go nie kupił… Niestety właściciele sklepu zbankrutowali i właśnie odwożą Ryśkę do schroniska. Czy kotka p...

RAMAN PRINJA „PLANETARIUM” (TŁ. JEREMI K. OCHAB) DWIE SIOSTRY, WARSZAWA 2019 ILUSTROWAŁ CHRIS WORMELL Jest wpół do ósmej. Idziemy spacerkiem do domu. Patrzymy w niebo. Na niebie Księżyc. To jeszcze nie całkiem pełnia. Ale już prawie prawie. „Jak się nazywa taki Księżyc?” - dopytuje Majka. - „Bo wyleciało mi z głowy.” Mi chwilowo też. Kombinujemy coś z dodawaniem i odejmowaniem, z rośnięciem i zmniejszaniem się, ale to ciągle nie to. „Trzeba zajrzeć do 'Planetarium'” - mówię i mimowolnie przyspieszamy kroku. Oczywiście, że jest. „Przybywający i ubywający”. Ustalamy, że gdy widzimy literę C, to go przybywa, a gdy D, to już się z nim żegnamy. Ale od Księżyca do Ziemi, od Ziemi do Słońca, a potem jeszcze Wenus, Mars, koniecznie czarna dziura, no i biedny Pluton, którego ciągle mi żal, bo „w 2006 roku skończył się jego 76-letni angaż w roli najmniejszej planety Układu Słonecznego. Od tamtej pory Plutona uważa się za planetę karłowatą” [s.38] I tak od słowa do słowa...

MARIANNA OKLEJAK „NO TO GRAMY! MUZYCZNA AWANTURA OD LITTLE RICHARDA DO BJ Ö RK” EGMONT, WARSZAWA 2019 ILUSTROWAŁA AUTORKA Wracamy z przedszkola. Mozolnie wspinamy się po schodach na czwarte piętro. „Ciekawe, czy tata już jest?” - zastanawiam się na głos. „Na pewno nie ma” - stwierdza Majka z pełnym przekonaniem. „Skąd wiesz?” - dopytuję. „Bo nie słychać muzyki!” - odpowiada. Tak, u nas w domu ja jestem panią od książek, a tata panem od muzyki. Gdy ktoś pyta mnie, jakiej muzyki słucham, to odpowiadam, bez cienia ironii, że takiej, jaką włączy mój mąż. Bo na naszych regałach książki muszą czasem dzielić przestrzeń z płytami winylowymi, bo mamy wykupione streamingi na platformach muzycznych, bo tak, jak ja przeglądam zapowiedzi książek i szperam na aukcjach internetowych w poszukiwaniu książkowych białych kruków, tak on wie, co w najbliższym czasie wyjdzie na czarnej płycie i ma listę krążków, które chciałby mieć. Koniecznie w stanie excelent lub near mint. Zatem ta ksi...