MAŁA KA(F)KA

TEKST KATE DAVIES ILUSTRACJE CARNOVSKY PROJEKT GRAFICZNY NICOLA PRICE „GABINET ANATOMII” (TŁ. EMILIA OZIEWICZ I TINA OZIEWICZ) DWIE SIOSTRY, WARSZAWA 2017 Majka ukrywa w ciepłej jaglance zamrożoną truskawkę, żeby się ogrzała. Udaję, że tego nie widzę, więc wpada na pomysł, żeby zadać mi zagadkę: - A wiesz, co mam w środku? Znany ze swojego specyficznego poczucia humoru Tata Majki mówi: - Flaki i mięso. Chwilę się sprzeczają, bo Majka nie przyjmuje do wiadomości, że w jej środku mogą być takie rzeczy. To idealny czas na Dwie Siostry i ich „Gabinet anatomii”. Wyciągamy duży album, rozkładamy na podłodze. I wchodzimy do ludzkiego ciała. Bez pukania! Pomysł jest prosty, acz genialny! Po wewnętrznej stronie okładki jest kartonowa kieszonka, a w niej magiczne soczewki. W trzech kolorach – czerwonym, zielonym i niebieskim. Przez czerwoną zobaczymy szkielet, przez zieloną mięśnie, a przez niebieską naczynia i narządy krwionośne. I nagle postać człowieka na pierws...

Idziemy razem ulicą. „Widziałaś, że tam był gołąb?” - pyta. „A ta pani miała czerwony szalik” - mówi parę minut później. „Spójrz, jedzie tramwaj z numerem jedenaście” - cieszy się. Zauważa. Wyłapuje. Wyłuskuje. Jest uważna. Zwraca uwagę na szczegóły i często mnie tym zadziwia, fascynuje. Takie umiejętności się ćwiczy. Jak mięśnie, jak taniec, jak grę w kosza. Można ćwiczyć spostrzegawczość na różne sposoby. Jednym z moich ulubionych są planszówki. Dla Dzieci w wieku 3,3 mechanika oparta na czuwaniu, na bystrości, na orientacji, jest alternatywą do gier typu memo (w których nie mam z Majką żadnych szans!). Muszą być dynamiczne, muszą dostarczać emocji i muszę mieć jak się Majce czasami podłożyć. Nazwę „Dobble” zna chyba każdy. Charakterystyczne blaszane fioletowe pudełko. Kilkadziesiąt okrągłych kart z ośmioma małymi obrazkami. Każda z kart ma jeden wspólny obrazek – musisz jak najszybciej go odnaleźć! I już – całe zasady „Dobble”. „Dobble Kids” to w zasadzie to samo. Od wersji ...

RAMONA BADESCU „POMELO I KSZTAŁTY” (TŁ. KATARZYNA SKALSKA) ZAKAMARKI, POZNAŃ 2015 ILUSTROWAŁ BENJAMIN CHAUD Pomelo to nasza miłość od pierwszego czytania, od pierwszego trąbą wahnięcia, spod dmuchawca. Mam wrażenie, że autorzy biorą wszystko po kolei, przypuszczają przez filtr uśmieszku pod nosem, przez ironię i przez niebanalne spojrzenie na rzeczywistość, przez wyszukiwanie dziwów świata, przez zauważanie niezauważalnego. A te wszystkie oczkiem strzelania, podteksty i międzywiersze wtłaczają w ciałko malutkiego słonia, wymiarów kieszonkowych. Już samo to, że ma tylko parę centymetrów i kolor najróżowszy z różowych, jest zabiegiem, przez który nie mam mocy powstrzymywać uśmiechu. A do tego jest to słoń filozofujący i zgłębiający sens świata i zasady jego działania, wypatrujący sił, które kręcą ziemią wokół słońca. To słoń uważny, słoń-obserwator, ale słoń w którym buzuje niepowstrzymana radość życia! Tym razem z szarej rzeczywistości wyłuskuje rozmaite kształty....

Nie pamiętam kiedy pierwszy raz zagrałam w kości. Ale doskonale pamiętam kościany dźwięk, który towarzyszył mi od dzieciństwa. Kości obijające się o siebie, wypadające z dłoni na drewno stołu… Grali moi Rodzicie, grałam ja, grał mój Brat. Kości były kwadratowe, z ostrymi krawędziami i legenda głosi, że używane były jeszcze przez mojego Dziadka. Nie wyobrażam sobie żadnego spotkania rodzinnego bez kości! To gra, która towarzyszy wszelkim naszym Bożym Narodzeniom i Wielkanocom. Kilometry zeszytów zapisaliśmy szkółkami i pokerami. Na studiach, po ciężkiej nauce, zawsze był czas na partyjkę bądź dwie. To kompletnie losowa gra. Nie mamy wpływu właściwie na nic. Liczy się tylko łut szczęścia i umiejętność rzucania kością. Właśnie dlatego to gra dla wszystkich. Dla dzieci, dla starszych, dla uczniów, bo zdążą na przerwie. Zasady to banał. Ale funkcjonują od wieków i od wieków tak samo wciągają. Że chce się jeszcze i wciąż. I na nowo. I może tym razem… Majka radzi sobie z kością, ale ...

"MYSI DOMEK. SAM I JULIA W CYRKU"